leaving a memory trail

วันเวลาผ่านไป ไวเสียเหลือเกินครับ นั่ง ๆ อยู่ดี ๆ ก็สิ้นเดือนเมษายนแล้ว

หลังจากเหตุการณ์เมื่อกลางเดือน เจ้ากรมข่าวลือก็ทำงานกันอย่างขมักเขม้น ทั้งเจ้ากรมไทย เจ้ากรมฝรั่ง ถึงตอนนี้แล้ว คุณคนเขียนรู้สึกว่าจะไม่อยากเชื่อมันทั้งหัวดำ หัวแดง … ทำมาหากินตามประสาดีกว่า

ปลายสัปดาห์นี้ คุณคนเขียนก็จะแว๊บไปเชียงใหม่ เพื่อร่วมงานอภิเษกพระสังฆราช อันนี้ก็ตื่นเต้นดีใจระคนเศร้าเล็กน้อย ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า เชียงใหม่กับกรุงเทพ ใกล้ ๆ กัน … แต่จะเดินทางไปเชียงใหม่บ่อย ๆ ก็ไม่ไหว

ว่าแต่ว่า ไข้หวัดเชื้อเก่าเล่าใหม่โผล่มาช่วงปลายเดือน ให้คนตื่นตกใจกันพอประมาณ แถมยังมีฝนตกอากาศเปลี่ยนด้วย คุณ ๆ คนอ่านก็ระวังรักษาสุขภาพกันดี ๆ นะครับ

เท่านี้ก่อนหละครับ … สวัสดีครับ

\* คัพเค้ก ร้านไหนอร่อย ๆ มั่งอะครับ คุณ ๆ คนอ่าน แบบสั่งเยอะ ๆ ด้วยอะ ฮี่ ๆๆๆ

ช่วยกันคิดถึงประเทศชาติ **ประเทศไทย**บ้างเถอะครับ คิดให้ดี ๆ ก่อนจะทำอะไร อย่าทำเพียงแต่เพื่อความสะใจ หรือเหตุผลอะไรที่จับต้องไม่ได้เลย เราเสียหายกันมามากแล้ว เอาแรงที่มี มาช่วยกันซ่อมแซมความเสียหายให้ประเทศไทยดีกว่าไหม

(เพลงต่อมาจาก[คุณเม่น](http://www.imenn.com/2009/04/khon-thai-rak-kan/)อีกทีหนึ่ง)

ขอร้องจากใจจริงครับ

เหตุการณ์บ่าย ๆ วันนี้ เป็นอีกภาพที่คุณคนเขียนไม่เคยคิดว่าจะเกิดในประเทศไทย[^1] ผู้นำของประเทศเกือบโดนรุมทำร้ายกลางถนน ถ้าอันธพาลกลุ่มนั้นมีอาวุธร้ายแรงสักหนึ่งชิ้น นายกรัฐมนตรีอาจกลายเป็นอดีตไปแล้วก็ได้

[ BIAS MODE ]

This is why I say “the Red is desperate”.

[^1]: อันที่จริงเหตุการณ์ทำร้ายผู้นำประเทศแบบประชิดตัว ก็เคยเกิดขึ้นแล้วนะครับ เดินเข้าไปชกต่อหน้าเลยก็มี โดนด้วย — ป๋า นี่แหละครับ

On a quiet day, I thought I should write more for breadcrumb or otherwise the trail might gone cold. But then I realized, I’ve nothing to write. I’ve been living a routine life – so routine that I recalled mentioning this more than 3 times on this blog already.

Maybe I need to travel more or travel more seriously so that I have things to write about. But then again, I still haven’t finished writing about **my trip to Italy last year** yet.

So this is another post to push the previous one down.